Maçın içinde öyle anlar olur ki, oyuncu takım arkadaşlarından destek bekler. Bu destek her zaman kötü iş yapılınca gerekmez. İyi yapılan bir işten sonrada oyuncu sahada ki takım arkadaşlarından olumlu bir destek bekler.
40 dakikalık bir maç, hedefe kenetlenmiş bir teknik ekip ve oyuncular. İşte bence bir maçta en fazla gerek duyulan dengelerden biride budur. Bunu sahaya nasıl yansıtırsın, evet kesinlikle birçok yol ile bunu başarabilirsiniz. Ben sadece bir tanesine değinmek istiyorum.
Arkadaşın ilk faul atışını kullandı, ona doğru gelip “elini uzatır mısın?” Sadece hücum rebound için atışta dizilenler değil, sen ilk atıştan sonra sahanın neresinde olursan ol, arkadaşın atışta başarılı olsa da, olmasa da ona elini uzatır mısın? Hani “çak” deriz ya, bunu yapar mısın?
Takım arkadaşın blok yaptı, koşup ona elini uzatır mısın? Onu motive eder misin?
Oyun kurucusun ve takım başarılı bir hücumdan geri dönüyor, ilk sen geriye koştuğunda, yanından geçen takım arkadaşlarına elini uzatır mısın? Bunun manası “evet arkadaşlar iyi iş yaptık” tır.
Ya da kötü bir atış yapan arkadaşınıza elinizi mi uzatırsınız yoksa mimik mi yaparsınız? Onun yapacağı hatayı sizinde yapmayacağınızı bilen var mı? Ona elinizi uzatır mısınız?
Takım arkadaşınız blok yedi, morali bozuk, topu kenardan çıkarmadan, “haydi oğlum” deyip, ona elinizi uzatır mısınız?
Kötü bir atış tercihinden sonra geriye dönerken arkadaşınıza elinizi uzatır mısınız? Bu onun yaptığı hataya takılı kalmamasını ve daha gayretli savunma yapmasına yardımcı olacaktır.
Ya molalarda, yerinizden kalkıp, o an saha içinde ter döken ve yorulan arkadaşlarınıza elinizi mi uzatırsınız yoksa kenarda oturmamanız gerektiğini düşünüp sadece ayağa mı kalkarsınız? Molaya gelen her bir oyuncunun kafasından bir süre kaygı geçebilir, bunları sizin onlara uzattığınızdan o kıymetli elden daha büyük bir destek olabilir mi? Belki birkaç dakika sonra o molaya sahadan koşarak gelen siz olabilirsiniz, size uzatılan bir eli görmek istemez misiniz?
Çok çok önemli bir an daha vardır, oyundan çıkma anı. Çıkarken kendine, oyuna, rakibe, antrenörüne, hakeme, giren oyuncuya kızabilir ya da çıkmaman gerektiğine inanabilirsin. Giren takım arkadaşınla aran kötü olabilir, hiçbir şey oyuna giren arkadaşına elini uzatmamanı engellememeli. Takım arkadaşın kenarda beklemiş ve sonunda o da senin gibi takıma saha içinde katkı sağlama fırsatı bulmuştur, ona ilk ve en büyük destek oyundan çıkan oyuncudan gelmeli, “elini uzatmak” ona “hadi kardeşim sıra sende” demektir. Elini uzatmamak mı, biraz empati yeteneğine sahip bir sporcu, basketbol gibi oyuncu değişikliğinin sınırsız olduğu bir sporda, ne kadar çabuk oyuna gireceğini düşünmelidir. Ya sen oyuna girerken uzattığın el havada kalırsa? Ağır bir görüntü…
Genelde teknik ekibin(çoğunlukla oyundan çıkan oyuncu tarafından) ya da birbiri arasında sıkıntı yaşayan sporcuların eli bazı zamanlar havada kalır. Bunun kimin için kayıp olduğunu düşünmek lazım. Bence elini uzatan her kim olursa olsun uzattığı kişiye hak ettiğini yapmıştır, ona destek vermeye çalışmıştır, karşılık vermemek hiçbir zaman anlam veremediğim bir davranıştır.
Başarı sadece bir el uzatmak ve ona “çak” yapmaya mı bağlıdır? Tabii ki hayır. Bu sadece ne kadar kenetlendiğinizi, birbirinize verdiğiniz destek ve değeri gösteren birçok faktörden biridir.
Ve bu inanın sadece takım tarafından fark edilmez, sahada ki rakip oyuncular ve seyircilerde bunu görür ve eminim ki nasıl bir TAKIM olduğunuz konusunda çok ciddi bir fikir sahibi olurlar.