İlk idmana gidişimi hatırlıyorum, “çocuk beni”. Utangaç ve şaşkın. Okul bahçesinde yapılan idmanlardan salona girmek nasılda farklıydı.
İlk idmandan eve döndüğümde dizlerim yara içindeydi ve canım yanıyordu. Eve dönerken yağmur bastırmıştı ve benimde şemsiyem yoktu. Kapıyı annem açmıştı. Kuru yeri olmayan ben ile gülümseyen annem…
Hemen içeri gir diyen gözler ve kapıdan içeri girer girmez soyunan ben. Annemin, “hemen sıcak duş al, hasta olma” diyen sesi ve dizlerimi gördü zaman yüzündeki “acı” ifade, yıllar sonra bu sevdiğim işten para kazanmaya başladıktan sonra bile yaşadığım her sakatlıkta değişmeyen ve kendini saklamayan yüz hatları ve gözler…
Duştan sonra yapılan pansuman ve ardından sorulan soru, “yarın idman var mı?”. Bu soru, spor artık yaşam biçimim halini alınca sorulmamaya başlandı.
Altyapılarda çok önemli bir maçı kaybettikten sonra sahadan çıktığımda, maçımı izlemeye gelen babamı arayan gözlerim ve onu görünce kendimi güvende hissetmem ve kimseye bakmadan ona sarılıp omzunda ağlamam. O anda babamın, “tamam evlat ağla rahatla” demesi ile yıllar sonra profesyonel olarak basketbol oynarken kaybettiğimiz kritik bir maç sonrası, salondan çıkarken babamı arayan gözlerim ve o güven arayışı ve babama sarılarak ağlamam ve babamın bana, “tamam evlat ağla rahatla” demesi ve dünyadan izole olma anı…
Altyapı yıllarımda ilk defa bileğimin burkulmasını hatırlıyorum. Bileğim kırıldı sanmıştım. O nasıl bir ses? O nasıl bir acı? Antrenörüm beni eve getirdiğinde, “hemen buz koyalım ayağına” dedikten sonra süresini ve yapılacakları söylediğinde annemim hemen “efsane kova içine buz ve soğuk suyu” hazırlaması, bunu yaparken üzülmesi, babamın üzüntüsü ve o gün itibari ile sporcuların gayri resmi tedavisi olan “buzun” bol bir şekilde buzdolabında bulundurulması ve yıllar içinde benzer sakatlıklarımda ailemin ben eve gelmeden “kova içinde buzlu suyu hazırlaması”…
Ben yaşım kaç olursa olsun düştüğüm zaman yerde kalmayacağımı biliyorum, başarılarımı ve başarısızlıklarımı maske takmadan yaşayabileceğim ailemin yanımda olacağını biliyordum. Ağlarken ve gülerken bu duygularımı doyasıya yaşayabiliyordum.
Sakatlandığımda kuvvetli kollarda taşınacağımı biliyordum…
Mutlu anlarım kadar acılarımı da sonuna kadar paylaşacağımı biliyordum….
Bir yol seçmiştim ve bu yolda en etki faktör olan ailem tarafımdan engellenmeyeceğimi ve ileri doğru aydınlatılacağımı biliyordum…
En ağır sakatlıklarımda gözümden okunan hüznü, en mutlu anlarımda gözümün parıltısı saklamamayı ve yere düşsem de orada kalmayacağımı öğrenmek.
Günün sonunda sevgili dostum, kendimi mi anlattım yoksa seni mi?