Oyuncuların kırılma noktaları, kırılma yaşları vardır. Bence en önemli kırılma noktalarının başında kontenjan senesi ve A takıma çıkılacak ilk senedir yani tutunma senesi.
Alt yapıda bildiği, tanıdığı ve güvendiği bir antrenör ve takım arkadaşlarıyla çalışan oyuncu, o sistemde, o dişlinin önemli bir parçası ya da parçası olarak görev yapar. En önemlisi yaşıtları ile mücadele eder. Başarı kriteri çoğunlukla Türkiye Şampiyonası görmek ve orada kendisini göstermektir.
Ya çarktan çıkınca!
Hoş geldin gerçek hayat! Oldu ki o şanslı azınlığa girdin. Zaten aldığın paranın senin için önemi yoktur. Hedeflerinin ilk basamağına ulaştın. Peki orada kalabilecek misin? Üst düzey bir kulüpte değilsen, topları taşırsın, deplasmanlarda alışverişleri sen yaparsın, abi kötü pas atar fırçayı sen yersin, 5’e 5 ler de oturursun, çembere top atarsın ama illaki sen o topu attığında bir abi boştur, pası ona neden vermezsin? Bu ve buna benzer zorluklarla karşılaşma olasılığın yüksek olacaktır.
Peki sen ne yapacaksın?
Çalışacaksın!
Alt yapı antrenörünün sana vermiş olduğu toplu ve topsuz fundamentale güvenip onun üstüne ekleyeceksin ki tutunabilesin. En önemli kanıtlarından biri olan savunma yapacaksın. Atletizm idmanlarında “çok koşma kadro belli” sözlerine kulağını tıkayıp her koşuda birinci geleceksin. Tırnaklarınla kazıya kazıya büyüyeceksin.  Değerli ve yetenekli genç oyuncu olarak, kendinden yaşça ve fizikçe büyük, yaşadığı tecrübelerle büyümüş ağabeylerinin arasında kalmaya çalışacaksın. Kontenjan oyuncu olmaya sığınmayıp arkandan gelenlerden hep iyi olmaya çalışacaksın o 1 sezon senin için çok ama çok değerli bir sezon olacak. 1 dakika bile süre almasan o geniş omuzların bir kere bile çökmeyecek hatta çökme belirtisi bile göstermeyecek.
Asistan koçlardan yardım isteyeceksin, “ağabey beni çalıştır” diyeceksin. Oyunda olmadığın sürelerde kendi pozisyonunda ki oyuncuları izleyip artı ve eksileri görecek ve 5’e 5 lere katıldığında hatanı en aza indireceksin. Çünkü senin kredin diğerlerinden çok daha az olacak. Şanslıysan ağabeyler seninle konuşup sana destek olacak. Şanssız isen seni ezecekler ama sen yine de pes etmeyeceksin.
Neden mi?
Çünkü sen belki de senin yerinde olmak isteyen 10 arkadaşının şu an için önündesin. Tökezlersen idmanları izlemeye gelen arkadaşların, senin yerine sırasını bekliyor olacak. Orada olmayı hak edeceksin. Hak ettiğini de eve her dönüşünde yorgunluktan bağıran vücudun sana ispat edecek.
Tabii keşke her şey fizikle, çalışmakla olsa. Karmaşık set organizasyonlarını bileceksin. Şaşırmayacaksın, yanlış yapıp sana tekrar anlatılmasına izin vermeyeceksin. Gerekirse ki bence gerekir, evde setleri çizeceksin. Bu işin mental tarafı en az fiziksel tarafı kadar önemli. Kendine genç oyuncu dedirtme. Oyun kurucu isen pozisyonun gereği tüm oyuncuların setlerde ki pozisyonlarını bileceksin ki olası bir karışıklıkta müdahale edebilesin. Yoksa set sıkıştığında hemen perdeleme hücumu oynamak değildir çözüm. O anlarda vardır ama bunun için kalan hücum süresi, oynanılan setin özelliği, koçun beklentisi belirleyicidir.
Korkmayacaksın ama cahil cesareti de olmayacak.